Fetih 1453 Üzerine.

13:51 Unknown 0 Comments

Fetih 1453:

Tabii ki sonunu bildiğimiz; Siyasi/ Tarihi ya da adı her neyse, bir olay üzerine bir film çekiliyor ve insanlar sonucunun ne olduğunu bildiği bu olayı görsel olarak izlemek, ya da olaya duygusal açıdan bakmak, ya da öylesine hisler besleyerek izlemek üzere, sinema salonlarına koşuyor. Ama bir takım insanlar, basit bir filme türlü manalar yüklüyor ve sonra da kendi yükledikleri bu manaların yemi oluyorlar. Neymiş, sürprizler ya da yenilikler falan bekliyorlarmış.(Tuhaf) Üzerine bir de, filmi öldüresiye yermiyorlar mı?

Az önce filmden sürpriz beklediğini fakat aradığını bulamadığını söyleyen insan, az sonra şöyle diyor: Filmin başı ve sonu sürprizlerle dolu! (Ahara, sanırım sürpriz ve sürpriz birbirinden farklı şeyler) Bence film, gayet güzel bir yerden başlıyor; genel olarak bilindik ve duyulduk bir söz kullanılarak başlanmış. Bundan yıllar önce ben, bir Tarih kitabında Peygamber Efendimiz’in İstanbul’un Fethi üzerine söylediği o malum sözü, okumuştum. Şimdikiler hiç duymadı herhalde.  Hem filmin bu şekilde başlaması insanları neden rahatsız etsin, anlamıyorum. Sonuçta bu bir film –her film gibi- mutlak bir gişe derdinde. O yüzden, bir film olduğunu unutup abartmamak lazım.  Ama sonuna gelince evet, mesela filmin son sahnesi bende de biraz saçma olduğu fikrini uyandırıyor. Koskoca Fatih tek başına girdiği Ayasofya da -kendi çocuğunu bile ancak savaşa giderken kucaklıyor –[(Film de böyle tabii, gerçek de Fatih’in evlat sevgisini ne şekilde gösterdiğini şahsen bilmiyorum)] elin sarı kızını hemencecik bağrına basıyor ve halka gülücükler saçarken şöyle sesleniyor;  Korkmayın, bu topraklar da artık kardeşçe yaşayacağız… (Tam olarak hatırlayamasam da, söylediği böyle bir şeydi ki zaten bu da Osmanlı’nın fetih politikalarındandır. Halkı, dinsel açıdan özgür kılmak…)

Devam edelim;

Film ile ilgili özellikle, Hollywood filmlerinden araklanan bir kolâj olduğu yönünde kuvvetli söylentiler var. Bu film; varsın, Yüzüklerin Efendisi ya da Cesur Yürek ya da Cennetin Krallığı ve hatta Truva filmlerinden araklama sahneler içersin (Ki bu zamanın insanları buna esinlenme diyorlar, hatırlatırım)  Varsın Ulubatlı Hasan, düşmana karşı taarruza geçerken bir Mel Gibson edasıyla kılıç sallasın ama, ben merak ediyorum, şu bizim kendini film eleştirmeni sanan halk insanımız, yazarımız çizerimiz v.s nasıl bir savaş tekniği bekliyor? (Genel eleştiriler bu konu üzerine olunca, insan illa düşünüyor; acaba bizim yeniçeriler kılıcı tersten mi tutsalardı?)

Neyse, hiç istemediğim halde şimdi bende, o eleştirmen halk insanı tribine girdim. Filmi beğendim. (Özellikle görsel olarak) Tabii saçma bulduğum, hatta neden böyle ki deyip kızdığım noktalar da yok değil. Mesela Koskoca Fatih Sultan Mehmed Han’ın fetih süreci boyunca, depresyonlu davranışlar sergilemesini hiç beğenmedim. Sürekli, Konstantiniye diye hoplayıp zıplayan, yemelerden içmelerden kesilip takıntılı bir ergen gibi davranan,  hele hele karşımda,  kendini odalara kapatıp herkese trip atan bir Fatih bulmayı hayal etmiyordum. Ne bileyim, Fatih’i böyle göstermek kimsenin hakkı değil. Neyse ki ben, bu bir film deyip geçerken –kahramanım- Fatih’i övgüyle anmaktan geri durmayanlardanım.

Mesele filmin genel ve görsel bütünlüğü... İzlenebilir, bu yüzden.

Son bir söz: Şuan, 1 Milyon 400 Bin 351 gişe rakamıyla Recep İvedik filmini tahtından etmiş bulunmakta ve bir ülkenin en çok izlenen filminin Recep İvedik olması var, bir de Fetih 1453 adlı film olması var. Çok şükür, demeli insan.

Son bir not: Bir de filmin Bizans İmparatoru ve kurmayları, amma tribal insanlarmış öyle; şaşalı konuşmalar, embesilce davranışlar falan çok komikti lan. Şayet ki filmde bir taraf olma durumu (Burada kasıt, karşı tarafı ti’ye almak arzusu) ve bu hali eleştiren insanlar varsa eğer, kendimde dâhil onlara şöyle söylüyorum:

 Netice de İstanbul’u aldık mı, aldık. O halde dağılabiliriz, gençler J             

  Selamlar,
İmza: Sizin Zeynep.